تنها به تلاش در به ياد آوردن و مراقبت در تمام افعال ، حاصل مىشود . » همچنين مىگويد : « و آن به اين صورت است كه قلبمان را از فكر خالى كنيم و با حق تعالى به ذكر بر بساط ادب و مراقبت و حضور و آمادگى پذيرش آنچه كه بر ما وارد مىشود ، بنشينيم . » به قشيرى باز مىگرديم تا به او گوش سپاريم ؛ او حكايتى را از عبد اللّه بن عمر نقل مىكند كه اهميّت مراقبت را بيان مىكند و بر اهميّت آن در تربيت و تصفيهء روح دلالت دارد و راه رسيدن به پروردگار است . در رساله آمده است : « گفته شد : عبد اللّه بن عمر در سفر بود و جوانى را ديد كه گوسفند مىچراند ، و به او گفت : آيا يكى از اين گوسفندان را مىفروشى ؟ گفت : مال من نيست . گفت : به صاحبش بگو گرگ يكى از آنها را ربود . جوان گفت : خداوند كجاست ؟ عبد اللّه بن عمر مدّتها همچنان مىگفت : خداوند كجاست ؟ » على ( ع ) مىفرمايد : « هر كس كه بين خود و خداوند را اصلاح گرداند ، خداوند ميان او و مردم اصلاح مىكند و هر كس آخرتش را آباد كند ، خداوند دنيايش را آباد مىسازد و هر كس كه به نفسش واعظ باشد ، خداوند حافظ اوست . » اين سخنى است كه مىتوان آن را راهنماى طريق مراقبت برگرفت تا جواز آن بر روندگان آن آسان باشد و شايسته است كه رهبرى باشد و زمام امور نفس را به دست گيرد كه در راه رسيدن به خالق ، راه را گم نمىكند و از جادهء سلامت بيرون نمىرود .